[τα ηχογραφημένα μηνύματα μπορούν να βρεθούν στο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1219710]

ΝΑΔΙΡ -Έχουμε στην άλλη άκρη της γραμμής τον Παναγιώτη Μασούρα. Ο Παναγιώτης Μασούρας είναι προφυλακισμένος στις φυλακές ανηλίκων Αυλώνα, είναι κατηγορούμενος για την υπόθεση Χαλανδρίου, για την υπόθεση δηλαδή της επαναστατικής οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς.

Καλησπέρα Παναγιώτη..

Π.Μ – Καλησπέρα, καλησπέρα σε όλους!

ΝΑΔΙΡ -Λοιπόν Παναγιώτη θέλουμε να σε ρωτήσουμε κάποια πράγματα.. Γιατί θεωρείς ότι πραγματοποιήθηκε εκείνη την περίοδο η σύλληψή σας; Ήταν θυμάμαι πριν από τις εκλογές του 2009..

Π.Μ -Σωστά.. ας πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή.. την 23η Σεπτέμβρη 2009, το διάστημα της προεκλογικής περιόδου όπως είπες κι εσύ, ξεκίνησε η επιχείρηση του αντιτρομοκρατικού επιτελείου.

Η χρονική περίοδος αυτή που πραγματοποιήθηκε η σύλληψη ήταν πολύ συγκεκριμένη. Λέω συγκεκριμένη και εννοώ ότι ήταν πολιτικά έγκυρη και επικοινωνιακά επίκαιρη.. Υπό αυτό το πρίσμα, η αντιτρομοκρατική πολιτική του καθεστώτος θα λειτουργήσει ως μια ιδιότυπη βαλβίδα κοινωνικής αποσυμπίεσης.. δηλαδή θέλω να πω ότι η διεφθαρμένη δημοκρατία στα μάτια των δικών της , θα βρει χώρο να ελιχθεί, να ορθοποδήσει, να πουλήσει ελπίδα και τρόμο και να υποσχεθεί επίσης τάξη και ασφάλεια για την επόμενη τετραετία..

Γενικά πιστεύω, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, πως σε περιόδους έντασης του ανατρεπτικού αγώνα, ο κρατικός μηχανισμός ενεργεί πάντοτε με μία διαδοχικότητα καταστολής, όσων στελεχώνουνε, πώς να το πω; ..τις υποδομές της επίθεσης απέναντι στο καθεστώς! Σ’αυτή τη συνθήκη λοιπόν.. όσοι αντιστέκονται.. ο εγκλεισμός είναι ένα πιθανό αποτέλεσμα. Η ελληνική εμπειρία σ’αυτό το σημείο το έχει επιβεβαιώσει..

Έτσι λοιπόν ο καθένας που ζει ενάντια στην εποχή του, πρέπει να αναλογιστεί, να ζυγίσει και να κατανοήσει, όσα έχει να αντιμετωπίσει κατά την διάρκεια της πιθανής ομηρίας του στα κελιά της δημοκρατίας. Από την άλλη τώρα η ποιοτική και επιχειρησιακή αναβάθμιση του αντάρτικου πόλης, δεδομένης και της ακμής που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια, γίνεται ένας πόλος έλξης για την ευρωπαϊκή αντιτρομοκρατική πολιτική. Οι πλατφόρμες δηλαδή των ειδικών συνιστωσών, δίνουν τα διαπιστευτήρια πως ο καπιταλισμός προχωρά στην περαιτέρω θωράκιση των συμφερόντων του και στην οχύρωση των υλικών και επικοινωνιακών δομών του..

Από τις ειδικές συνθήκες δηλαδή κράτησης μέχρι τις ειδικές συνθήκες κρατουμένων, από εκεί πάλι στις ειδικές νομοθεσίες.. εως τις ειδικές επιχειρήσεις! Δηλαδή ένα πλάνο ειδικών περιπτώσεων, που κυοφορεί ένα εξειδικευμένο, ευέλικτο αλλά και ευπροσάρμοστο εξουσιαστικό οπλοστάσιο..

Έτσι λοιπόν, μέσα σε αυτή την συνθήκη, τα σπίτια θα μετονομαστούν σε γιάφκες και οπλαποθήκες, οι σύντροφοι και οι φίλοι σε τρομοκρατική οργάνωση και τα αποτυπώματα σε διαφόρων ειδών κινητά αντικείμενα, ως ακλόνητα ενοχοποιητικά στοιχεία για την συμμέτοχή μας στην επαναστατική οργάνωση Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Έπειτα, η καθεστωτική μιντιακή πληροφόρηση θα τροφοδοτήσει με διάρκεια και μεθοδικότητα τα σύγχρονα κελιά του κοινωνικού ιστού.Η ανάγκη λοιπόν σ’αυτό το σημείο για παρέμβαση στον τομέα της ασφάλειας ήταν, πιστεύω, πιο επιτακτική από ποτέ. Δηλαδή στα πλαίσια αυτής της συνθήκης, η φυλακή για όποιον αντιστάθηκε ήταν ο μόνος προορισμός..

Καταλήγοντας λοιπόν σε αυτή την κατεύθυνση, πιστεύω πως στόχος της συγκεκριμένης επιχείρησης, δεν ήταν ούτε είναι μόνο η εξάρθρωση της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς. Πιστεύω ότι είναι στόχος η υποτίμηση και η περιθωριοποίηση όσων μάχονται για την τιμή και την αξιοπρέπεια που χαρακτηρίζει τον κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Αυτή η τιμή και η αξιοπρέπεια που δοκιμάζεται στις συμβάσεις που παράγει καθημερινά ο πειθαρχικός μηχανισμός. Είναι δηλαδή οι αξίες που δοκιμάζονται στον ήχο του κλειδοαμπαρόματος και στις ανάσες των λυσσασμένων σκύλων που βρίσκονται στο κατόπι των συντρόφων..

Αυτό που χρειάζεται όμως πιστεύω πέρα από όλα αυτά είναι μία στωική επιμονή και υπομονή και μία σιδερένια επιλογή που ερμηνεύεται με μία φράση που λέγεται.. μάχη μέχρι εσχάτων!

ΝΑΔΙΡ -Παναγιώτη, πες μας λίγο, πως βλέπεις την φυγοδικία σαν επιλογή;

Π.Μ –Ναι αμέ, λοιπόν, κοίτα, μίλησα πριν λίγο για την τιμή και την αξιοπρέπεια που δοκιμάζονται στις ανάσες των λυσσασμένων σκύλων που βρίσκονται στο κατόπι των συντρόφων έτσι; Η φυγοδικία λοιπόν για μένα είναι μία επιλογή ξεκάθαρα πολιτική. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι μία επαναστατική θέση ουσιαστικής ρήξης απέναντι στον καθεστωτικό μηχανισμό; Και λέω θέση ουσιαστικής ρήξης γιατί από την στιγμή που κάποιος παζαρεύει την ελευθερία του, την υπόστασή του και την ακεραιότητα του σε μία τέτοια συνθήκη, αυτομάτως, για μένα είναι κομμάτι του αγώνα. Και δεν λέω πως οι καταζητούμενοι σύντροφοι είναι και αυτοί κομμάτι του αγώνα γιατί δεν είναι απλά μία πρόσθεση αλλά πιστεύω πως είναι ένα βασικό τους στοιχείο.. Με λίγα λόγια θέλω να πω πως η ιδιότυπη θέση αιχμαλωσίας που βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι συνειδητά επέλεξαν την επαναστατική επιλογή της φυγοδικίας, αυτομάτως αυτό τους καθιστά όχι μόνο βασικό στοιχείο του αγώνα, θεωρώ πως αυτό τους καθιστά όχι μόνο μία επιθετική πολιτική θέση αλλά κυριολεκτικά σαν ουσία σχέσης και πρακτικής πιστεύω πως αυτή η στάση και η θέση ολοκληρώνει το νόημα του ίδιου του αγώνα.

ΝΑΔΙΡ -Τάκη, σαν αναρχικός που ήσουν έξω και τώρα είσαι μέσα, πώς αντιλαμβάνεσαι την αλληλεγγύη;

Π.Μ –Η αλληλεγγύη λοιπόν σαν μία υγιής, αμφίδρομη και αδιαμεσολάβητη σχέση είναι και αυτή μία πλατφόρμα που ο ριζοσπαστικοποιημένος επαναστατικός κορμός, μπορεί να προωθήσει την οπτική του για τον αγώνα. Είναι δηλαδή η πλατφόρμα εκείνη που δοκιμάζεται η αμοιβαιότητα, η ανάλυση, η θέληση για δράση και για καίρια πολιτική παρέμβαση. Η έννοια της αλληλεγγύης αλλά και το πρακτικό της και ουσιαστικό της αντίκρισμα, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μία δομή, η οποία αντανακλά συμπυκνωμένο το απόσταγμα της ολικής ρήξης απέναντι στην κυριαρχία. Η αλληλεγγύη λοιπόν σαν μία μορφή επιθετική, δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε ψευτοδιλήμματα όπως νομιμότητα ή παρανομία. Και αυτό γιατί σαν μία υγιής επαναστατική πρακτική πάντα θα καθορίζεται από τους παράγοντες που ορίζουνε, πως για να είναι καίρια πρέπει να είναι δυναμική. Για να είναι ουσιαστική, πρέπει να είναι ρηξιακή. Για να είναι μία πρακτική επαναστατική θα πρέπει να είναι σθεναρή και ανυποχώρητη. Τέλος, για να είναι αποτελεσματική, θα πρέπει να καταφέρνει περαιτέρω να ριζοσπαστικοποιεί.

Αν θέσουμε λοιπόν τώρα το ερώτημα, σε ποιόν και γιατί είμαστε αλληλέγγυοι, σε ποιόν όχι και γιατί όχι, θα πρέπει να αναλογιστούμε πως η αλληλεγγύη δεν είναι μία μορφή σχέσης που μπορούμε να την αναπτύξουμε με τον καθένα έτσι; Το ότι ίσως κάποιος είναι καταπιεσμένος, αυτό δεν έχει τίποτα να πει σε μία σταθερή αποκρυσταλλωμένη πολιτική σκέψη. Γιατί αλλιώς την ανάγουμε στο πεδίο της διεκπεραίωσης, της ανταλλακτικής αξίας και της ηθικής σε εισαγωγικά υποχρέωσης. Η αλληλεγγύη λοιπόν δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ο κάθε αγωνιζόμενος την διεκδικεί με τον λόγο του, την πρακτική του, την θέση του και την στάση του.

Σ’αυτό το σημείο όμως πρέπει επίσης να αναλογιστούμε και ποιόν στόχο θέλουμε να επιτεύξουμε με την εφαρμογή της. Πρέπει να αντιληφθούμε λοιπόν πως οι επαναστάτες που παρουσιάζονται ανά καιρούς ως δέκτες της δεν βρίσκονται σε μία θέση αδυναμίας. Η αλληλεγγύη λοιπόν δεν πραγματώνεται με όρους φιλανθρωπίας ή με όρους μιας ιδιότυπης ηθικής των χριστιανών, τέτοιας ποιότητας είναι πιστεύω, η αλληλεγγύη των καιροσκόπων αριστερών και των κουλτουριάρηδων που οριοθετείται στα πλαίσια πάντα της νομιμότητας. Η αλληλεγγύη, αυτό που πρέπει να προτάξει για εμένα είναι πως η θέση αδυναμίας του κρατουμένου, πρέπει από τον ίδιο αλλά και από τους συντρόφους του, να μετατραπεί σε μία θέση ισχύος και μαχητικότητας ενός αιχμάλωτου πολέμου. Σε μία θέση επιμονής και επαγρύπνησης. Δηλαδή είναι αυτή μία θέση η οποία δύναται να κατανοήσει και να αποκωδικοποιήσει την εξέλιξη του καθεστωτικού μηχανισμού. Τελειώνοντας, για να τεθεί σε ισχύ η αμφίδρομη ιδιότητα που την χαρακτηρίζει, θεωρώ ότι δεν προϋποθέτεται η απόλυτη πολιτική ταύτιση με τους εκάστοτε αιχμάλωτους πολέμου. Και αυτό το λέω γιατί: από την στιγμή που ένας άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του αιχμάλωτο, δεν μπορεί παρά αυτό το γεγονός να παράγει αρκετές αντιληψιακές κοινότητες πάνω στο ζήτημα του αγώνα..

ΝΑΔΙΡ -Τάκη, να σου ευχηθούμε ό,τι καλύτερο για την υπόθεση, περιμένουμε να είσαι κοντά μας, να ξαναβρεθούμε μαζί σε συνελεύσεις, μαζί να κατέβουμε στον δρόμο.. και μέχρι τότε, γερά, γερά ως την λευτεριά!!

Π.Μ –Να είστε καλά, εύχομαι και σε όλους εσάς δύναμη, υπομονή και επιμονή.. Και στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς.. σε όλους! Καλό βράδυ..

ΝΑΔΙΡ -Έγινε, γειά χαρά σύντροφε!

Π.Μ –Γειά χαρά, γειά χαρά!