[τα ηχογραφημένα μηνύματα μπορούν να βρεθούν στο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1219710]

ΝΑΔΙΡ -Λοιπόν, έχουμε στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής μας γραμμής τον Χάρη Χατζημιχελάκη.. ο Χάρης είναι κατηγορούμενος για την υπόθεση Χαλανδρίου, είναι για την υπόθεση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς .. Χάρη, θα’θελες να μας πεις κάποια πράγματα για την χρονική συγκυρία που έγιναν οι συλλήψεις; Είχαμε και έχουμε δεκάδες συλλήψεις μόνο και μόνο από τα αποτυπώματα που βρέθηκαν στο σπίτι σου στο Χαλάνδρι.. Ποια πιστεύεις ότι είναι η σκοπιμότητα για τις τόσες διώξεις και προφυλακίσεις και για το κλίμα τρομοκρατίας που έχει επιβληθεί από το κράτος.. Το καλοκαίρι είχαμε και την δεύτερη τροποποίηση του τρομονόμου..

 

Χ.Χ -Ναι.. καταρχάς να ξεκινήσω λέγοντας ότι το σπίτι μου ονομάστηκε από την πρώτη στιγμή γιάφκα, ακριβώς για να στηρίξει τους ισχυρισμούς της ελας ότι εξαρθρώσανε την Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς.. φυσικά η επαναστατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, μόνο εξαρθρωμένη δεν είναι, καθώς όπως είδαμε όλοι και πέρισι, πραγματοποίησε πολλά και εντυπωσιακά χτυπήματα, όπως στις φυλακές του Κορυδαλλού, στα γραφεία της χρυσής αυγής, στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης και άλλα.. Επίσης, το σπίτι λειτούργησε κατά κάποιο τρόπο ως μηχανή παραγωγής ενταλμάτων για άλλα δεκαέξι εκτός από εμένα συνολικά άτομα, τα οποία επ’ουδενί δεν συνδέονται με την υπόθεση και για τα οποία δεν υπάρχει κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο, πέραν της παρουσίας τους, έστω για μία φορά στο σπίτι.. τώρα στην κατάσταση αυτή, φυσικά συνέδραμαν και τα μμε, κατασυκοφαντώντας μας και παρουσιάζοντάς μας ως ενόχους, σε κάθε μέσο, σε εφημερίδες, σε τηλεοπτικά μέσα, στο internet, δίνοντας έτσι μεγάλη προβολή στην υπόθεση, πράγμα που στην συγκεκριμένη συγκυρία συνδεόταν εν μέρει και με την προεκλογική εκστρατεία και την προεκλογική κατάσταση που έπαιζε εκείνο τον καιρό.. καθιστώντας τους εμπλεκόμενους a priori ενόχους στο συλλογικό θυμικό. Το ίδιο φυσικά κάνανε και οι δικαστικές αρχές.. Εάν διαβάσει κανείς το διαβιβαστικό της εισαγγελίας, στο συμβούλιο.. τώρα πρόσφατα.. θα διαπιστώσει ότι είναι σχεδόν ταυτόσημο με τα διαβιβαστικά της ασφάλειας προς τις δικαστικές αρχές! Είναι τόσο γεμάτο από λογικά άλματα και εικασίες που θα μπορούσε κανείς εύκολα να πιστέψει ότι ο εισαγγελέας είναι φαντασιόπληκτος.. Φυσικά δεν είναι αλήθεια είναι πολύ στα καλά του και εκπληρώνει τον ρόλο του ως πληρωμένος σκύλος της δικαιοσύνης επάξια!

Τώρα, με αφορμή την υπόθεσή μας, είναι φανερό, νομίζω, τόσο από άλλες υποθέσεις που παρουσιάζουν ομοιότητες τον τελευταίο χρόνο, όσο και από την συνολική κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία ότι η καταστολή διαρκώς  εντείνεται. Φυσικά αυτό είναι επόμενο, αν αναλογιστεί κανείς, αφ’ενός την διαρκώς εντεινόμενη δράση του αναρχικού / αντιεξουσιαστικού χώρου και τη ριζοσπαστικοποίηση του μετά τον Δεκέμβρη του ’08 και αφ’ετέρου τις οικονομικές ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο χρόνο και έχουν ως αποτέλεσμα την διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και άρα είναι επόμενο ότι λειτουργούν και ως παράγοντας αποσταθεροποίησης μιας ήδη εύθραυστης κοινωνικής ειρήνης, που εξάλλου όλοι γνωρίζουμε ότι είναι καθ’όλα πλασματική και θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι περισσότερο εξαγοράσιμη παρά διατηρήσιμη.. Πόσο μάλλον που τα τελευταία χρόνια μπορούν να χαρακτηριστούν ως μια περίοδος έντονων πολιτικών διεργασιών, εντός του αναρχικού χώρου και εντονότατης πολιτικής δραστηριοποίησης η οποία συνοδεύεται και από έξαρση της επαναστατικής, εξεγερτικής βίας.. εν μέσω λοιπόν αυτής της πραγματικότητας, φτάνουμε σε μια μπατσοκρατούμενη Αθήνα, σε προληπτικές προσαγωγές, στην τρομοϋστερία, τις εφόδους σε σπίτια συντρόφων και σε στέκια.. στα κλιμάκια των ξένων μυστικών υπηρεσιών που εδρεύουν μόνιμα πλέον στην Αθήνα.. και φυσικά σε μία σειρά από κυριολεκτικά κατασκευασμένες υποθέσεις τον τελευταίο χρόνο.. Και για να περάσω και στο δια ταύτα και στο κύριο κομάτι που αφορά την εκδήλωση που παρουσιάζετε, μέσα σ’αυτό το πλαίσιο εισάγεται εν μέσω καλοκαιρινής αποπληξίας του Αυγούστου και ο τρομονόμος no3 ή αν προτιμάτε η δεύτερη τροποποίηση του αντιτρομοκρατικού..

Το κύριο σημείο κατ’εμ’ε της δεύτερης τροποποίησης είναι ότι διευρύνει την ήδη μεγάλη ευπλασία του αντιτρομοκρατικού.. ο οποίος φυσικά, έχει δημιουργηθεί, αφ’ενός για να παρέχει διευκολύνσεις στις δικαστικές αρχές και άλλοθι για εύκολες καταδίκες και αφ’ετέρου για να λειτουργεί ως ένα επιπλέον ενθαρρυντικό όσον αφορά στις ποινές. Με την νέα τροποποίηση εισάγεται η δυνατότητα να χρησιμοποιείται ο αντιτρομοκρατικός σε διαδηλώσεις καθώς και σε όσους στηρίζουν ηθικά ή οικονομικά –έτσι παρουσιάζονται στο νόμο- τις επαναστατικές οργανώσεις.

Τώρα, αυτό το τελευταίο, τίθεται σε τέτοια βάση απροσδιοριστίας που είναι αδύνατο ακόμα και για έναν έμπειρο νομικό να καθορίσει ουσιαστικά το εύρος του νόμου. Ποιους ακριβώς περιλαμβάνει δηλαδή.. φυσικά αυτό ακριβώς είναι και το ζητούμενο, αφού η ουσία είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεύρυνση του πεδίου ορισμού του αντιτρομοκρατικού, ώστε να λειτουργεί ως έξυπνο πασπαρτού σε κάθε υπόθεση..

Άξιες αναφοράς είναι κάποιες διατάξεις που αφορούν τους κουκουλοφόρους μάρτυρες εντός εισαγωγικών.. εδώ παρουσιάζεται η μη δυνατότητα έγκυρης εκ μέρους των κατηγορούμενων ταυτοποίησης των μαρτύρων, που ελλοχεύει τον άκρως πραγματικό κίνδυνο να βρεθεί να καταθέτει το μισό αστυνομικό σώμα ως ..αυτόπτης μάρτυρας! Ως αυτόπτες μάρτυρες κατηγοριών ή κάτι ανάλογο. Δημιουργείται έτσι η ψευδαίσθηση του ¨καλώς δικασμένου¨, η οποία θεωρώ ότι είναι απαραίτητη για την κοινωνική νομιμοποίηση μιας αυθαίρετης καταδίκης. Πράγμα που νομίζω ότι θα το δούμε ή θα αρχίσουν να το κάνουν οι δικαστικές αρχές σε πολλές υποθέσεις φέτος, μια και έρχεται μια χρονιά με πολλές δίκες. Τώρα, εν ολίγοις, αυτό που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι η τροποποίηση του αντιτρομοκρατικού, διευκολύνει σημαντικά τους διωκτικούς μηχανισμούς, διευρύνοντας ακόμα περισσότερο το νομικό τους οπλοστάσιο. Αυτό που είναι σημαντικό και έχει ουσία τελικά είναι να αναδείξουμε αυτό το ζήτημα, το ζήτημα του τρομονόμου και πως επιβάλλεται σε όλο και μεγαλύτερη γκάμα κατηγορούμενων προερχόμενων από τον ανατρεπτικό χώρο ως ουσιαστικό πεδίο πάλης και με πρόταγμα φυσικά την ολική ανατροπή του ως ένας νόμος που δημιουργεί πλασματικούς και επίπλαστους διαχωρισμούς με βάση τον ποινικό κώδικα στους πολιτικούς κρατουμένους.

ΝΑΔΙΡ -Χάρη, είσαι ένα χρόνο φυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού. Τι χαρακτηριστικά αναγνωρίζεις σ’αυτό τον χώρο;

Χ.Χ -Ε.. ναι! Η φυλακή, όπως ξέρουμε όλοι αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές συνθήκες που αντιμετωπίζονται και έξω στην κοινωνία.. Τώρα πιο συγκεκριμένα για τον Κορυδαλλό, για να περιγράψω κάπως την κατάσταση που επικρατεί, πρέπει πρώτα να αναφέρω κάποιες ιδιαιτερότητες που έχει σε σχέση με κάποιες άλλες φυλακές.

Αρχικά μιλάμε για μια φυλακή που απαρτίζεται κυρίως από υπόδικους. Κατάδικοι μόνιμοι στον Κορυδαλλό δεν υπάρχουν πολλοί, παρά μόνο ορισμένοι για πολύ μικρές ποινές, που ούτως ή άλλως παραμένουν στη φυλακή για λίγους μήνες, για έναν χρόνο το πολύ. Η δεύτερη παράμετρος είναι ο μεγάλος αριθμός των κρατουμένων. Ενδεικτικά, η χωρητικότητα του Κορυδαλλού, αν υπολογίσουμε ότι μένουν τέσσερα άτομα σε κελιά 10-12 τετραγωνικά, είναι περίπου 2300 κρατούμενοι. Τώρα, τα δύο αυτά χαρακτηριστικά γιατί τα αναφέρω: ο μεγάλος αριθμός των κρατουμένων και η ιδιότητα της μεγάλης πλειοψηφίας ως υπόδικοι, δημιουργούν μία ιδιάζουσα συνθήκη. Μ’αυτό εννοώ ότι δεν υπάρχει καμία συνεκτικότητα μεταξύ των κρατουμένων, καθώς δεν μιλάμε για ένα μοντέλο κλειστής κοινότητας κατά κάποιο τρόπο, που συναντάει κανείς σε άλλες φυλακές, αλλά για ένα σύνολο ετεροκαθοριζόμενων υποκειμένων, που στερούμενα την δυνατότητα να γνωρίζουν τι ακριβώς τους επιφυλάσσει το μέλλον τους, καθώς δεν είναι δικασμένοι, σχεδόν κανείς, ουσιαστικά δεν βλέπουν την φυλακή ως μια διαρκή κατάσταση, ως μια κατάσταση που θα διαρκέσει κάποιο χρόνο από τη ζωή τους, αλλά ως μια παροδική συνθήκη από την οποία ευελπιστούν ότι θα ξεφύγουν ακόμα και αν στην πραγματικότητα οι αντικειμενικές συνθήκες δεν παρουσιάζουν ελπίδα για να συμβεί κάτι τέτοιο σύντομα. Τώρα, η συνθήκη αυτή την αναφέρω γιατί την θεωρώ σημαντική, καθώς στερεί την δυνατότητα να υπάρχει ως ένα βαθμό μια επικοινωνία μεταξύ των κρατουμένων, που να στηρίζεται στη βάση της αλληλοκατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Της αλληλεγγύης δεν θα το πω καν γιατί αυτή λείπει εξ ολοκλήρου. Τώρα είναι σημαντικό ότι αυτή η αίσθηση της παροδικότητας δεν αφήνει περιθώρια και για την ανάπτυξη αγωνιστικών καταστάσεων μέσα στις φυλακές, καθώς οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται την φυλακή ως πεδίο αγώνα, αλλά ως μια στραβή, μία άτυχη στιγμή και ένα λάθος ενδεχόμενο. Φυσικά γι’αυτό δεν ευθύνεται μόνο η ιδιομορφία του Κορυδαλλού απλά κάποια χαρακτηριστικά που έχει εντείνουνε μία τέτοια κατάσταση, αλλά ευθύνονται ταυτόχρονα και κάποια κακέκτυπα προτύπων που δημιουργούνται μέσα στη φυλακή όπως αντίστοιχα δημιουργούνται και έξω στην κοινωνία. Αυτό που αναγνωρίζω ως κυρίαρχο είναι ότι οι περισσότεροι κρατούμενοι δέχονται τόσες μεγάλες δόσεις ψυχοσωματικής βίας και ταπείνωσης, μέσω του εγκλεισμού, που στην προσπάθεια τους να αποσχιστούν από αυτή την άκρως υποβαθμιστική για το εγώ και την προσωπικότητά τους κατάσταση, καταλήγουν σε κομπορρημοσύνες και σε άνευ ουσιαστικού περιεχομένου καυχησιολογίες, στα πρότυπα του σκληρού εγκληματία, του παραβάτη κλπ. Όλες αυτές οι παθογένειες, συνδυάζονται και με την ρουφιανιά, συνδυάζονται και με την συνδιαλλαγή με την υπηρεσία, για την εξασφάλιση στοιχειωδών προνομίων.. συνήθως, του παρτακισμού, της ιδιοτέλειας, των ρουσφετιών.. δημιουργείται έτσι μία κατάσταση με σταθερό αρνητικό πρόσημο.. και μια σχεδόν αηδιαστική πραγματικότητα.. πραγματικά.. και καθημερινότητα!

Φυσικά, για να μην είμαστε και άδικοι, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση υπάρχουν ακόμα και παραδείγματα φυλακισμένων και κρατουμένων που στέκονται με τιμή στα πόδια τους και συνεχίζουν να παλεύουν για μια αξιοπρεπή διαβίωση σ’ένα εν γένει εχθρικό περιβάλλον όπως αυτό των φυλακών. Εκεί αναγνωρίζει κανείς και κάποια καλά χαρακτηριστικά θα μπορούσαμε να πούμε όπως η μπέσα, η υπόληψη, η στόφα του αυθεντικού κατά κάποιο τρόπο, που δίνει ελπίδα σε μία τέτοια κατάσταση, η οποία είναι σχεδόν ολοκληρωτικά χαμένη.

Τώρα, θα ήθελα να αναφερθώ επίσης, πριν κλείσω και με το θέμα των φυλακών, θα ήθελα να αναφερθώ και στην μεγαλύτερη κατά την γνώμη μου μάστιγα των φυλακών που έχει φέρει και την κατάσταση σε τέτοια επίπεδα σε τέτοιες κατωτάτου επιπέδου καταστάσεις που είναι το εμπόριο της πρέζας που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την κατάντια και εξαθλίωση μέσα στις φυλακές..

Η πρέζα μπαίνει στη φυλακή όπως όλοι ξέρουμε και γνωρίζουμε με την βοήθεια φυσικά των σωφρονιστικών υπαλλήλων και της σωφρονιστικής υπηρεσίας. Πραγματικά, βασιλεύει μέσα στη φυλακή και καθορίζει την καθημερινότητα ενός πολύ μεγάλου αριθμού κρατουμένων. Ενδεικτικά, οι περισσότεροι τσαμπουκάδες γίνονται για την πρέζα εδώ μέσα και για χρέη που δημιουργούνται από την πρέζα.. Έχω δει κρατούμενους να σφάζονται για ένα καπάκι πρέζας, που τώρα αυτό είναι ποσότητα να φανταστείτε που αντιστοιχεί σε λιγότερο από ένα γραμμάριο και η νοθευμένη πωλείται για 100-120 ευρώ. Ε, φανταστείτε τα χρήματα δηλαδή που αποκομίζονται από μία τέτοια κατάσταση.. για τι ποσά μιλάμε.. Έχω δει ακόμα κρατούμενους να αλληλοκαρφώνονται στην υπηρεσία, επειδή κάποιος τους έφαγε στην ¨δουλειά¨ και επειδή κάποιος τους έδωσε σκάρτο πράγμα.

Το πιο βασικό όμως είναι η καταστολή που συνοδεύει την χρήση και οδηγεί σε απελπιστικές καταστάσεις, πραγματικά σε απελπιστικές καταστάσεις. Επειδή βρέθηκα και σε άλλες τρεις φυλακές πριν με φέρουνε στον Κορυδαλλό, σε μία από τις προηγούμενες φυλακές, έζησα την εμπειρία, να βρίσκομαι σε έναν θάλαμο με καμιά δεκαριά άτομα όπου βαράγανε όλοι, χρησιμοποιώντας την ίδια αυτοσχέδια βελόνα, φιαγμένη από ένα στυλό μπικ.. Εντάξει, απελπιστική κατάσταση τελείως..

Γενικώς λοιπόν για να το κλείσω αυτό το θέμα, είμαι της γνώμης ότι η πρέζα και το πρεζεμπόριο είναι από τους πιο βασικούς λόγους για τους οποίους οι φυλακές δεν εξεγείρονται και δεν υπάρχει μία μόνιμη εξεγερτική κατάσταση στις φυλακές και αυτός είναι εξ’άλλου και ο λόγος που το εμπόριο υποθάλπεται από την υπηρεσία.

ΝΑΔΙΡ -Χάρη, σίγουρα αυτά πράγματα που είπες.. δεν ξέρω, είναι πράγματα που δεν ακούγονται και τόσο συχνά, σχετικά με τις φυλακές, τώρα θάθελα να μας πεις κάποια πράγματα σχετικά με την αλληλεγγύη.. πες μας λίγο πώς αντιλαμβάνεσαι την αλληλεγγύη..

Χ.Χ -Ναι, λοιπόν για να ξεκινήσω θα ήθελα πρώτα να αποδώσω στην έννοια της αλληλεγγύης, έναν εντος εισαγωγικών έναν απαραίτητο φόρο τιμής κατά την γνώμη μου και πρέπει να ξεκαθαρίσω λοιπόν ότι την θεωρώ ένα αναπόσπαστο και άκρως πολύτιμο αξιακό κώδικα που ως πολιτική σχέση, συνοδεύει από την πρώτη στιγμή την πορεία του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου αλλά και των επαναστατικών κινημάτων ανεξαρτήτως τόπου και συνθηκών. Είναι πραγματικά μία πηγή δύναμης και μία ουσιαστική και αληθινή σχέση που αναπτύσσεται και επιδρά εντός των επαναστατικών διαδικασιών.. Με μία φράση που ακούμε συχνά και όλοι μας γνωρίζουμε, αυτός που ξεχνά τους καταδικασμένους του αγώνα, είναι καταδικασμένος να ξεχάσει και τον ίδιο τον αγώνα. Αυτό βέβαια, από την άλλη μεριά δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγκιστρώνεται ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος στην έννοια της αλληλεγγύης και να καταλήγει να την μετατρέπει σε αυτοσκοπό. Τι εννοώ με αυτό: η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αγωνιστές είναι όπως προανέφερα αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα, αλλά σίγουρα δεν αποτελεί το μοναδικό πεδίο δράσης αλλά αντίθετα μία από τις πολλές συνιστώσες, που ως τελικό στόχο έχουν την ίδια την επανάσταση και την ολική ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος. Έτσι, πιστεύω ότι πρέπει να ζυγίζουμε σωστά τις καταστάσεις και να σταθμίζουμε διαρκώς το επίπεδο της ενασχόλησής μας με την αλληλεγγύη στους φυλακισμένους, χωρίς φυσικά αυτό σε καμία περίπτωση να σημαίνει την έλλειψη αυτής της ενασχόλησης εξολοκλήρου. Η καλύτερη εξάλλου αλληλεγγύη είναι κατά την γνώμη μου, η συνέχιση με καλύτερους και πιο ευνοϊκούς όρους της ίδιας της επαναστατικής δράσης..

Ένα άλλο πεδίο που θα ήθελα να θίξω είναι αυτό του ενδεχομένου της θυματοποίησης των φυλακισμένων μέσω της κινηματικής αλληλεγγύης. Χωρίς αυτό να είναι ένα φαινόμενο που σώνει και ντε παρατηρούμε διαρκώς, νομίζω πρέπει να τονιστεί ότι η αλληλεγγύη είναι μία επιθετική και μία δυναμική πρακτική, που προτάσσει την ενότητα του αναρχικού χώρου απέναντι στον εχθρό, που αποδομεί τις κοινώς αποδεκτές και βασιζόμενες στην ιδιοτέλεια κοινωνικές σχέσεις και κινείται σαφώς απειλητικά ενάντια στο καθεστώς. Στο πλαίσιο αυτό, θεωρώ είναι απαραίτητο να αποφεύγουμε τόσο τους διαχωρισμούς αθώου-ενόχου, που είναι εξάλλου τόσο επίπλαστος σαν διαχωρισμός, όσο και αυτός του νόμιμου-παράνομου, όσο και την ανάδειξη μιας μετεμφιλιακής προέλευσης λογικής, αυτή της σκευωρίας σε κυρίαρχο πρόταγμα της εκάστοτε υπόθεσης. Τώρα, προς αποφυγή παρεξήγησης και επειδή και η δική μας υπόθεση ενέχει τέτοια στοιχεία δεν λέω ότι δεν πρέπει να αναδεικνύονται και να τονίζονται οι αντιφάσεις κάθε κατηγορητηρίου, ειδικά σήμερα που η αυθαιρεσία των διωκτικών αρχών έχει ξεπεράσει κάθε πρόσφατο τουλάχιστον προηγούμενο.. δεν πρέπει όμως να αναδεικνύονται αυτές οι αντιφάσεις ως το κεντρικό στίγμα μιας υπόθεσης, σε βάρος της πολιτικής ουσίας που την συνοδεύει και που την αναδεικνύουν φυσικά τα ίδια τα εμπλεκόμενα υποκείμενα με τον λόγο και την στάση τους. Τώρα, παίρνοντας αφορμή από αυτό και μιλώντας για την στάση του κρατουμένου, ένα ακόμα ζήτημα που πρέπει νομίζω να θιγεί είναι νομίζω και αυτό των κριτηρίων με βάση των οποίων ασκούμε την αλληλεγγύη και ασκείται η αλληλεγγύη .. προσωπική μου γνώμη πάνω σ’αυτό το ζήτημα είναι ότι κάθε αγωνιστής με πολιτικούς και φυσικά αξιοπρεπείς όρους διεκδικεί την υπόθεσή του, πρέπει να έχει την αμέριστη αλληλεγγύη του αναρχικού χώρου. Αυτό φυσικά, δεν προϋποθέτει απαραίτητα την πολιτική συμφωνία με τον κρατούμενο, παρα μόνο την αναγνώριση κατ’εμέ στο πρόσωπό του ενός αγωνιστή, που με τον λόγο του προάγει τις επαναστατικές ιδέες και υπερασπίζεται σε κάθε του βήμα την μάχη με το καθεστώς και την κυριαρχία. Δεν είναι αναγκαίο λοιπόν κατά την γνώμη μου να υπάρχει ταύτιση με τις απόψεις που εκφράζει ο κατηγορούμενος αλλά να τον αναγνωρίζουμε αντίθετα ως κομμάτι του επαναστατικού κινήματος ως δηλαδή με λίγα; Λόγια, πολιτικό κρατούμενο. Εδώ υπεισέρχεται νομίζω, και ο διαδραστικός ρόλος της αλληλεγγύης, αφού ο όρος του πολιτικού κρατούμενου όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ είναι επίκτητος, δεν είναι κάτι που έρχεται από τον ουρανό, είναι κάτι που το κερδίζουμε καθημερινά και ο καθένας μας πρέπει διαρκώς να τον διεκδικεί, τόσο με την καθημερινή του στάση μέσα στην φυλακή καθώς και με μία διαρκώς διεκδικούμενη επαφή με τις πολιτικές εξελίξεις, έξω από τη φυλακή.

Μία τελευτραία παράμετρος είναι ότι η αλληλεγγύη είναι μία καθαρά πολιτική σχέση ανάμεσα στον κρατούμενο και στις πολιτικές δυνάμεις και έτσι πρέπει να εκλαμβάνεται. Το λέω αυτό, γιατί έχουμε παρατηρήσει στο παρελθόν και τα γνωρίζουμε όλοι αυτά τα φαινόμενα, το φαινόμενο να ορίζεται η αλληλεγγύη με βάση προσωπικές σχέσεις και συμπάθειες ή αντιπάθειες του καθενός που προκειμένου μάλιστα να δικαιολογηθούν παίρνουν και χαρακτήρα πολιτικής θέσης. Τώρα, αυτή η λογική εμένα με παραπέμπει περισσότερο σε παρεϊστικες καταστάσεις και ομαδοποιήσεις με βάση τις πολιτικές σχέσεις παρά την πολιτική συγγένεια. Και ενώ είναι νομίζω απολύτως θεμιτό και αναμενόμενο ότι οι κοντινοί κάθε φορά του κρατούμενου θα σηκώσουν ένα μεγάλο μέρος και ένα μερίδιο της υπόθεσης, δεν ισχύει νομίζω το ίδιο στην αντίθετη περίπτωση δηλαδή, δεν θα έπρεπε να αρνείται κανείς την αλληλεγγύη σε έναν σύντροφο λόγω προσωπικών διενέξεων ή ενδεχόμενης αντιπάθειας. Η αλληλεγγύη τελικά, για να φτάσω και σε αυτό που έλεγα και πριν, δεν είναι προσωπικές σχέσεις, είναι μία καθαρά πολιτική σχέση, η οποία ακόμα και όταν δεν υπάρχει απόλυτη πολιτική ταύτιση, νομίζω ότι σε περιπτώσεις αγωνιστών και συντρόφων πρέπει πάντα να διεκδικείται. Για να κλείσω κάπως και αυτό το θέμα, θέλω να ξανατονίσω ότι η καλύτερη αλληλεγγύη για μένα είναι η συνέχιση της επαναστατικής δράσης με καλύτερους και ευνοϊκότερους όρους. Αυτό μπορεί να μας πάει μπροστά και αυτό μπορεί να μας δώσει τα στοιχεία εκείνα που θέλουμε και θα μας εξελίξουν και θα προωθήσουν την ίδια την επαναστατική διαδικασία..

ΝΑΔΙΡ -Χάρη, σ’ευχαριστούμε πολύ, καλή λευτεριά και σε περιμένουμε να τα πούμε και από κοντά!

Χ.Χ -  Ευχαριστώ κι εγώ για την ευκαιρία να μιλήσω στους συντρόφους, τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όλους σας.. και ελπίζω να τα πούμε σύντομα ..και σίγουρα έξω, όχι εδώ!